ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΟ

 ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΟ

Καλα,δυο μερες μονο δεν είναι αλλα ας το πουμε ετσι χαριν ευφωνιας και τιμης προς τον Παπακαλιατη που μας «ξεστραβωσε» στα μετεφηβικα μας χρονια.

Υποτιθεται ότι εμειναν «δυο μερες» μεχρι την «απελευθερωση».

Τα «κομματια» βεβαια που θα εχει
να μαζεψει η υφηλιος,συνολικα,
είναι πολλα,αυτά που θα εχουμε να δουμε
 ακομη περισσοτερα
και η επουλωση θα παρει χρονο,ισως χρονια.

Κανεις δε μπορει να το αγνοησει αυτό.

Το μονο ισως συλλογικα καλο που προεκυψε από αυτή την ιστορια είναι ως γνωστον,
η μειωση της μολυνσης,η φυση πηρε μιαν ανασα από μας-για να δουμε τωρα που θα επανελθουμε δριμυτεροι…

Σε ατομικο επιπεδο ωστοσο-κι επειδη το ενστικτο αυτοσυντηρησης του ανθρωπου τον καλει
 να αισιοδοξησει για να επιβιωσει και να μην τα παρατησει-σε ατομικο λοιπον επιπεδο,
μπορω να επισημανω και μερικα θετικα.

Ειχα ξαναγραψει για τα 7 καλα της καραντινας, όταν πρωτοξεκινησε, ετσι σε μια προσπαθεια αναγνωρισης της θετικης πλευρας του νομισματος (που υπαρχει σχεδον στα παντα) και τωρα
που μετραμε αντιστροφα, νομιζω ότι ειμαι σε θεση να αναγνωρισω, από τη δικια μου σκοπια,μερικα ακομη.Πώς λεγαμε στις προχωρημενες ταξεις των Αγγλικων,τα pros and cons?
Ετσι κι αλλιως τα cons τα ξερουμε ολοι,πανω-κατω τα ιδια είναι για ολους. Παμε τα pros λοιπον.

           1)      Ηρεμησαμε από τους τρελλους ρυθμους της καθημερινοτητας και βουτηξαμε λιγο στο μεσα μας,στον εαυτο μας.
      Κλισε αυτο που λεω αλλα γεγονος.
      Δεν εννοω φυσικα την απομονωση που μας τσακισε ολους αλλα την αποχη απο το hectic life,την αγωνια να προλαβεις την καθημερινοτητα.
   
           
       Ειτε μιλαμε για εργαζομενες μαναδες ειτε όχι, ένα σπιτι με παιδια είναι σε έναν μονιμο  αναβρασμο-κι αυτό είναι ωραιο, δε λεω.

       Μια τυπικη μας Δευτερα και μια τυπικη μας   Τεταρτη, ας πουμε, εκτος από το σχολειο,εχει:  Αγγλικα Φιλιππας το μεσημερι,Αγγλικα Ελπιδας με το που τελειωνει η Φιλιππα (σε φροντιστηριο αρα διαδρομες)
       στα καπακια με το που ξεκιναει
       η Ελπιδα  Αγγλικα εχει ποδοσφαιρο η Φιλιππα  κι ενα τεταρτο μετα 
      ο Ζουλης,σε αλλη ομαδα κι αλλο γηπεδο.         

Με το που τελειωνουν (παλι με ένα τεταρτο διαφορα) τελειωνει κι η Ελπιδα τα Αγγλικα
   και μεχρι πριν λιγο καιρο επρεπε να παει στα καπακια ενοργανη από την οποια τελειωνε
   στις 9 και βαλε,το βραδυ.
Κι ολα αυτα χωρις να κανει κατι προς το παρον η 3χρονη Μαγια.

   Οι άλλες μερες δεν είναι πως ηταν αδειες: Αγγλικα Ζουλη,Κραβ Μαγκα και βολευ
Ελπιδας,χωρια που τα Σαββατα και καποιες Κυριακες ειχαν κι αγωνες.

   Μεσα σ΄όλα αυτά,το διαβασμα,οι ανταλλαγες επισκεψεων με φιλαρακια,τα μαγειρεματα,
   τα μπανια,τα ψωνια…Πραγματικα, πολλοι από μας δεν προλαβαιναμε ουτε να σκεφτουμε
   τις καθημερινες. Ολα ηταν μια συνεχης προσπαθεια να ειμαστε στην ωρα μας,μια to do list
   από την οποια σβηνεις νοερα την κάθε δραστηριοτητα και πας για την επομενη.

Όχι δεν εχω παραπονο, μπορει οι περισσοτερες μερες προ καραντινας να ηταν μεσ΄την τρελλα
αλλα τουλαχιστον ολοι εκαναν πραγματα
που τα ευχαριστιοντουσαν και τα ηθελαν κι οι μονες ζορικες φορες ηταν όταν η Μαγια
δε συνεργαζοταν με τιποτα κι επρεπε να
την κουβαλησω με το ζορι για να φυγουμε
και να προλαβουν οι αλλοι τις υποχρεωσεις τους-
και το «ζορι» δε μ΄αρεσει καθολου,
ουτε να μου το κανουν ουτε να το κανω.    
                                              
Με το παγωμα ολων αυτων ξαφνικα βρεθηκαμε
με ελευθερο χρονο στα χερια μας
-κι ο μονος αγωνας δρομου που γινεται ειναι
με τα ποδηλατα, σε κατι κατηφορες της περιοχης. Χρονο για χαλαρες βολτες, χρονο για συζητησεις περπατωντας-που πριν τις καναμε στο αυτοκινητο
και τελειωναν με το παρκαρισμα-χρονο να βαρεθουμε, να κανω το χατηρι στο Ζουλη και να σκαρφαλωσουμε σε μια στεγη μεσα στη νυχτα, να «γνωριστουμε»,
ναι, να γνωριστουμε και χωρις εισαγωγικα,
χρονο να μαγειρεψουμε και να μη με νοιαζει
 αν η κουζινα γινει μανταρα γιατι απλα υπαρχει
απλετος χρονος να την καθαρισουμε μετα,
 χρονος να κοιταχτουμε καλυτερα στα ματια,
να χουζουρεψουμε τα πρωινα και να αγκαλιαστουμε-εξαιρεση η Ελπιδα που λογω εφηβειας δε θελει τωρα πολλα-πολλα αλλα κι αυτή σημερα το πρωι την καταφερα,τη σαγηνευσα
 με χαδι στην πλατη (με λιγο νυχακι,εκστατικο!) και εμεινε στην αγκαλια μου για το χρονο-ρεκορ των 10 ολοκληρων λεπτων!

        2  )   Διαβασα κι ακουσα από πολλους φιλους
          και γνωστους ότι με τα «περπατηματα της       καραντινας» (κωδικος 6), ανακαλυψαν σημεια
        και μερη στην πολη τους που δεν τα ηξεραν-σημεια     ενδιαφεροντα, με τη δικη τους γοητεια κι ιστορια.     Ειν΄αληθεια αυτό που λεν’ ότι ποτε ξανα δεν υπηρχαν   τοσοι να κανουν τζογκινγκ, ποδηλατο και πεζοποριες   στους δρομους οσο τωρα στην καραντινα-ε, και?     
        Ετσι κι εμεις λοιπον με τα Daltons και τωρα τελευταια     και την παρεα τους, περπατωντας στην περιοχη μας     παρατηρησαμε για πρωτη φορα πολλα,που εκει ηταν   παντα αλλα δεν τα ειχαμε προσεξει: το ξερατε ας πουμε   ότι στο περιπτερο εξω από τα μποουλινγκ της Κηφισιας,   ο κυριος που το εχει και που είναι διευθυντης σχολειου   στα Βριλησσια, αναρτα κάθε εβδομαδα κι ένα   διαφορετικο ποιημα εκει διπλα στις τσιχλες και τις   καραμελες?
       Εγω δεν ειχα ιδεα κι όμως το προσεξα μολις προχτες και το θαυμασα και μιλησα με τον ανθρωπο και τα ειπαμε και με συγκινησε το μερακι του και η αγαπη του γι΄αυτο που κανει-του ειπα μαλιστα ότι θα του παω το αγαπημενο δικο μου, ένα που εχω γραψει για τη Μαγια κι αν του αρεσει ας το αναρτησει.
     Οταν περναει η εβδομαδα και βαζει καινουριο ποιημα, το παλιο δεν καταχωνιαζεται σε καποιο συρταρι αλλα το αναρτα στο πισω μερος του περιπτερου μαζι με πολλα αλλα περασμενα. Δεν καπνιζετε,δεν τρωτε καραμελες, αποφευγετε τις σοκολατες? 
    Ε, παρτε ένα ποιημα, εντελως δωρεαν, από το περιπτερο εξω από τα bowling.Εξαιρετικος!

    Επισης ανακαλυψαμε με τα παιδια, την ξαδελφη τους και τη φιλη τους τη Μαρια
   (τι να σε κανω ρε Ζουλη, μεσα στα θηλυκα μεγαλωνεις…) ένα υπερχο ερημο οικοπεδο γεματο πρασινο, σωστο δασακι, με χορτα, λουλουδια, δεντρα και μονοπατακια σχεδον στο κεντρο της Κηφισιας, κοντα στο Μουσειο Γουλανδρη-και λεω βρε παιδι μου τοσα χρονια περναω από εδώ, επρεπε να ‘ρθει ο Κορωνοιος για να το ανακαλυψω?   
Τα παιδια, που εχουν παντα αυτή τη μοναδικη συνδεση με τη φυση τρελλαθηκαν, ετρεξαν αναμεσα στα ψηλα χορτα, κυλιστηκαν κατω, σα να ρουφουσαν τα χρωματα και τα αρωματα με ολο τους το είναι.     
   Το ηξεραν ηδη: καμμια οθονη και κανενα graphic στα video games δε μπορει να μιμηθει αυτή την ομορφια.                                                                                                     
Με το Ζουλη μια μερα που περπατουσαμε οι δυο μας κατεβηκαμε στο ρεμα που διασχιζει
την Κηφισια, διπλα από το Δημαρχειο, ένα «απωθημενο χρονων» μιας και από μικρη ηθελα
να κατεβω εκει και να το διασχισω-δεν το διασχισαμε βεβαια, το περπατησαμε λιγο
και σκαρφαλωσαμε τις πλαγιες του και θα επιστρεψουμε με την άλλη δεινη αναρριχητρια
τη Φιλιππα, για περισσοτερες ανακαλυψεις-κι ισως τολμησουμε να μπουμε και στο τουνελ.

3)      Ξαναπιασαμε τα ποδηλατα-και μαθαμε τους δρομους! Θεωρω πολύ σημαντικο να ξερουν τα παιδια
να προσανατολιζονται και να γνωριζουν τα κατατοπια, ειδικα στη γειτονια και την πολη τους.
 Πώς να γινει αυτό όταν μετακινουνται συνεχως
 με  αυτοκινητο?
 Ειτε καβαλα στο ποδηλατο ειτε με τα ποδια εχουμε οργωσει την περιοχη τοσες φορες που πιστευω ότι  ακομη κι ο Ζουλης που είναι 7μιση χρονων θα εχει μαθει πια πώς να μετακινηθει-όχι ότι θα τον στειλω καπου μονο του από τωρα, αλλα να ξερει.
 Τα κοριτσια μου ξερουν να πανε πια μονες τους στο σχολειο, στο τρενο και το κεντρο της Κηφισιας ,στο σπιτι της κολλητης μου και, το βασικοτερο, στα σπιτια των δικων τους κολλητων.
Με τη συμμαθητρια της Φιλιππας τη Μαρια,
το καθιερωσαμε πλεον σε στυλ…χωριου: παμε κατω
 από το σπιτι της κάθε μερα το μεσημεροαπογευματακι
 και της φωναζουμε να βγει, χωρις τηλεφωνα, viber και μηνυματα πιο πριν, απλα ένα «Μαρια,κατεβα!» και μετα πανε ολα μαζι να παιξουν κρυφτο στο τετραγωνο με τα πολλα (κλειστα) μπαρακια ή για κυνηγητο στον ποδηλατοδρομο.
  Προσφατα, που χαλαρωσαν κι οι πιο φοβισμενοι της παρεας, βρηκαμε καινουριο στεκι
και μαζευομαστε σε ένα συγκεκριμενο σημειο μαμαδες και παιδια τ΄απογευματα-αυτά λυσσανε
στο παιχνιδι κι εμεις παιρνουμε καφε στο χερι και λεμε τα δικα μας όπως παλια.
Επιτελους,η Ελπιδα ξαναβρεθηκε από κοντα με τους φιλους της (όχι ολους,ειν΄η αληθεια)
 κι επιτελους ειδα παλι τα μαγουλα της να κατακοκκινιζουν από το τρεξιμο στο κυνηγητο.
Από μικρη, όταν επαιζε με ενταση κι ετρεχε, γινοταν σαν πατζαρι-ουτε ο Ζουλης σε αλλεργικη αντιδραση δε γινεται ετσι.
Και της κραταει για ωρα μετα, γινεται υπεροχη!
Ετσι, με τουτα και μ΄εκεινα ξανασμιξαμε με τους φιλους και  μαθαμε κάθε στενακι,κάθε κρυψωνα και κάθε μυστικο περασμα της περιοχης.

4)      Στις κρισεις φαινονται χαρακτηρες, το ειδα καπου γραμμενο κι ετσι ειναι.

      Ο οριτζιναλ ψυχραιμος θα δειξει ψυχραιμια, ο γνησια υστερικος θα φρικαρει
(και ενδομυχα θα το χαρει), ο αδιαφορος θα αδιαφορησει για ολους και όλα (και θα πεταξει
τα χρησιμοποιημενα του γαντια οπου βρει και παντα ΕΞΩ από τον καδο),
ο υποχονδριος δε, μη συζητατε, θα δωσει ρεσιταλ.
Χαιρομαι που διαπιστωσα ότι ανηκω στην πρωτη κατηγορια δειχνοντας όμως και κατανοηση
στους φοβικους.
Η μανα μου ας πουμε, βρισκεται εδώ και καιρο σε κρεσεντο υποχονδριασης απολυμαινοντας 
και πλενοντας μεχρι και τα πομολα.
 Μας εχει μουρλανει με τα οινοπνευματα και τα Dettol αλλα κουναω απλα το κεφαλι 
και προσπαθω να την αντιμετωπιζω με «ενσυναισθηση» γιατι τα χρονια της θα φτασω 
(ευχομαι) και πιθανον να κανω το ιδιο…
 
Τουλαχιστον οι υπολοιποι κοντινοι μου ανθρωποι είναι εξισου ψυχραιμοι και καθολου health
freaks και ο μονος λογος που προσεχουν είναι για να μη μεταδωσουν σε κανεναν ευπαθη
 και γιατι ετσι οριζουν οι κανονες.

Σεβαστη όμως κάθε αντιδραση και κάθε αντιμετωπιση του θεματος, με την υγεια δεν παιζουμε
και μην κρινεις για να μην κριθεις…
 Δε μπορω όμως να βλεπω στις Ειδησεις τον τιτλο «Τα παιδια φοβουνται περισσοτερο 
από τους μεγαλους» και να ακουω γονιο να δηλωνει ανετα ότι ο 14χρονος γιος του φοβαται
 να βγει  από το σπιτι και δε θελει να ξαναπαει σχολειο γιατι τρεμει τον Κορωνοιο- κι αυτό
 να παρουσιαζεται ως νορμαλ!
  
Όπως λεει κι η κολλητη μου, «Θυμασαι να φοβομασταν ποτε ως παιδια να μην αρρωστησουμε?
Θυμασαι στα 14 μας να φοβομασταν μην κολλησουμε έναν ιο?»       
Όχι βεβαια! Το μονο που μας ενοιαζε στα 14 ηταν, απεναντιας, ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ
 με καποιον…υιο!!!                                                                                


     

5)      Μια αγαπημενη μας συνηθεια με τη μεγαλη μου κορη την Ελπιδα, ηταν να πηγαινουμε αργα το βραδυ σινεμα για να δουμε ταινιες τρομου.Σπανιζουν βεβαια οι καλες στις μερες μας, ολες κοπιαρουν προηγουμενες επιτυχιες αλλα εστω.                   
   Ηταν μια συνηθεια που μας αρεσε, μας εφερνε πιο κοντα,μοιραζομαστε την ιδια αγαπη 
για τα horror movies και μια φορα μονο καναμε το λαθος να παρουμε μαζι 
 τη Φιλιππα,για να δουμε το Γκρετελ και Χανσελ - με ειχε  ολη την ωρα να την κραταω αγκαλια και να μου λεει «Κλεινε μου τα ματια, κλεινε μου και τ΄αυτια!»
-που σιγα το θριλερ δηλαδη.                       
                         

Τωρα λοιπον που τα σινεμα δεν υφιστανται
αλλα υφισταται το Netflix, προσαρμοσαμε τη συνηθεια 
σε συνθηκες καραντινας  κι είναι και πιο βολικο 
γιατι πρωτον ειμαστε με τις πυτζαμες αραχτες, 
δευτερον  δεν τρωμε nachos και Pop corn 
αλλα δημητριακα με γαλα και τριτον 
δεν την κανω ρεζιλι αν μπηξω καμμια τσιριδα. 
Μολις κοιμηθουν οι αλλοι διαλεγουμε ταινια,
βολευομαστε σε χαλι και καναπε  και τη βλεπουμε
η καθεμια με το δικο της... τροπο.
Τη θαυμασα παντως την κορη μου,ασκαρδαμυκτι
παρακολουθει μεχρι  και τις πιο jump scare σκηνες-
αυτές που όταν τις νιωθω να πλησιαζουν 
εφαρμοζω το παλιο κολπο που καναμε 
με την αδελφη μου: χερακι στα ματακια κι αφηνεις 
ένα κενο  μονο κατω κατω για τους υποτιτλους!!!
Μεχρι στιγμης ειδαμε το The Boy που θα το χαρακτηριζα
πολύ light και πολύ αντιγραφη, το The Ritual 
που κοπιαρει κατά κορον το Blair Witch Project
και το κλασσικο Dracula του Κοππολα 
που σιγα το horror αλλα κατ΄εμε είναι αριστουργημα,συγκινητικο (παντα κλαιω 
στο τελος  με τη μεταφυσικη ιστορια αγαπης της Μινα και του Βλαντ κι ας μη γινεται ετσι στο βιβλιο) 
και με υπεροχη μουσικη.

6)      Πειτε μου τωρα με το χερι στην καρδια: τωρα που ξανανοιγουν τα κομμωτηρια και ολες
 θα τρεξουμε όπως τρεχαμε στα νιατα μας για να δουμε το Ρουβα από κοντα (δεν ημουν
«Ρουβιτσα», για κατι φιλες μου μιλαω, ονοματα δε λεμε…!!!), πειτε μου λοιπον ειλικρινα,
δεν ηρεμησε το μαλλι σας τοσον καιρο μακρια από τα πιστολακια,τις βαφες και τα ισιωματα?
Καλα θα μου πειτε, πολλες τα κανανε και μονες τους σπιτι, καποιες πιανουν τα χερια τους
σ΄αυτά.Το θεμα είναι ότι μακρια από τις πολυθρονες των κομμωτηριων το μαλλι μας μπορει
 να εφτασε σε επιπεδο ανθρωπου των σπηλαιων, σιγουρα όμως θα εχει παρει τα πανω του 
χωρις να υφισταται την ταλαιπωρια θερμοτητας/χημικων/βουρτσας/πρεσας ισιωματος.      
Αν κανατε και καμμια σπιτικη μασκα ολον αυτόν τον καιρο με τα δαφενελαια  
και τα καστορελαια και τα αυγα που λεγαμε κι εδώ,ε,θα βγειτε από την καραντινα ναι μεν
με μαλλι θαμνο αλλα..τι θαμνο! Θρεμμενο!

 Κι οσες ειστε του μακιγιαζ και του μεικ απ (not my cup of tea, definitely) δεν ειδατε το δερμα
σας πιο ηρεμο, πιο ανανεωμενο, τωρα που δεν υπηρχε λογος να παστωνεστε στο βαψιμο
αφου δε θα σας εβλεπε και κανεις? Σαν τη φυση είναι και το δερμα, αν το αφησεις 
στην ησυχια του ανθιζει-καλα, όχι ακριβως, θελει και καποια περιποιηση αλλα τελος παντων,
 καταλαβατε τι θελω να πω!

7)      Ένα από τα πιο θετικα που αποκομισα, προσωπικα, από αυτή την ιστορια είναι ότι εμαθα
να ξεχωριζω τις ειδησεις από τις μουφες και καταλαβα,αργοπορημενα ισως, μιας και ημουν
και «της δουλειας», ότι τα Μεσα λατρευουν να σε τρομοκρατουν.
Και φυσικα ότι κι εδώ ισχυει το «από οσα ακους μην πιστευεις τιποτα-κι από οσα βλεπεις 
πιστευε τα μισα.» 
Ειδικα το διαδικτυο, ενταξει, βριθει μουφας και παραπληροφορησης μιας και ολοι εχουν 
έναν «γνωστο που ο ξαδελφος του δουλευει στο Υπουργειο…» και «μια ξαδερφη 
που η φιλη της γειτονισσας της είναι στο κυλικειο του Μαξιμου».  
Το θεμα είναι ποσο αφηνεις τον εαυτο σου να διαβαζει τα διαφορα,κατά ποσο
 όταν τα διαβαζεις τα πιστευεις και φυσικα κατά ποσο αν τα πιστευεις πανικοβαλλεσαι.

Μετα από ωριμη σκεψη κι αφου στην αρχη ειχα γινει κι εγω μελος σε διαφορες διαδικτυακες
ομαδες με θεμα την καραντινα, αποφασισα πως επειδη με τσαντιζαν και καμμια φορα 
με αγχωναν οσα διαβαζα,το καλυτερο που ειχα να κανω ηταν να αποχωρησω-και κακως 
ειχα μπει εξ΄αρχης. 

Δηλαδη για ποιο λογο να ειμαι μελος σε ένα γκρουπ στο Facebook οπου ολοι κινδυνολογουν
ασυστολα, γραφουν ότι «τα χειροτερα ερχονται», «θα πεθανουμε ολοι», 
«ο ιος θα μεταλλαχθει και θα χτυπαει παιδια», «του χρονου θα ειμαστε ξανα σε καραντινα»
και λοιπα ευχαριστα? Δεν το χρειαζομαι αυτο.

Επισης διαπιστωσα ότι το παλιο μου συναφι, το δημοσιογραφικο, βαζει πολυ συχνα 
«λογια στο στομα» των ειδικων ή σπευδει σε συμπερασματα που δεν εχουν καμμια βαση. 
Εχει τυχει να παρακολουθω συνδεση με τον Πετσα ο οποιος σε καμμια λεξη του 
δεν υποννοησε ότι είναι κατά του ανοιγματος των Δημοτικων και μολις η συνδεση τελειωσε
και αρα δεν μπορουσε να εχει αντιλογο, ο παρουσιαστης απεφανθη ότι «από οσα ειπε ο
Κυβερνητικος Εκπροσωπος μαλλον είναι ΚΑΤΑ του ανοιγματος των σχολειων!»               

Θα σκεφτει κανεις, «Ηλιθια θα ΄ναι αυτή για να δουλευε στα ΜΜΕ και να διαπιστωνει ΤΩΡΑ 
τι παιζει, που μεχρι και η βαβω στο χωριο εχει καταλαβει το παιχνιδι των Media.»                                                                                                                   
Αλλα επιτρεψτε μου να δικαιολογηθω: 
πρωτον,καλυπτα για 13 χρονια ως ρεπορτερ το καλλιτεχνικο ρεπορταζ 
(αρα πρεμιερες, βραβεια, απονομες, καλλιστεια, μπουζουκια και λοιπα) και σ΄αυτόν τον τομεα
δεν παιζουν τοσο πολύ τετοια παιχνιδια. 
Κι αν παιζουν, είναι πολύ πιο ανωδυνα και light.
Δευτερον, από τοτε που παραιτηθηκα, το 2015, δεν ξαναειδα Ειδησεις, δεν ξανανοιξα εφημεριδα,
δεν ξαναεβαλα ενημερωτικο σταθμο στο ραδιο.        
Απειχα συνειδητα ψυχη και σωμα από την ενημερωση και δεν ειχα αποψη (κακως).                    
Τωρα νομιζω ότι σχηματιζω μια κι αυτή είναι: «Πιστευε μονο ο,τι ακους από τους ειδικους 
(κι αυτό με μια επιφυλαξη) γιατι οι αποψεις των διαφορων είναι σαν ξερετε τι, που λεει
 κι η γνωστη αγγλικη παροιμια…

Κλεινοντας αυτή την αναρτηση, θα πω ξανα (αλλα δε θα το προσμετρησω στα θετικα γιατι το ειχα μετρησει την άλλη φορα και δε μ΄αρεσει να επαναλαμβανομαι) ότι το μεγαλυτερο καλο που θα θυμαμαι από αυτή την ιστορια είναι πως χαρη στην καραντινα εφτιαξα αυτό το Blog,που δεν υπηρχε ουτε μια στις χιλιες να το φτιαξω υπο άλλες συνθηκες.Μου εδωσε τη δυνατοτητα να εκτονωνω το παθος μου για το γραψιμο, να επικοινωνω αποψεις και συναισθηματα και καποιοι να το διαβαζουν, που ας μην κρυβομαστε, δεν υπαρχει ανθρωπος που ν΄αγαπα τη γραφη και να μη θελει αυτά που γραφει να διαβαζονται. Βασει των στατιστικων που μου δινει το Blogspot, αυτό το Blogακι εχει ηδη πανω από 2000 αναγνωσεις (αναγνωσεις- όχι αναγνωστες, ενταξει,ειπαμε!) και από διαφορες χωρες όπως Πορτογαλια, Ελβετια, Αγγλια, Αλβανια, Αμερικη, Ινδια, μεχρι και…Βιετναμ!          
Δεν ξερω πώς ταξιδεψε ως εκει,
αυτα ειναι τα ωραια του διαδικτυου,
προφανως θα προκειται για  Ελληνες που ζουν εκει και καποιος διαδικτυακος φιλος
θα τους το κοινοποιησε.
Δε μπορω να βρω άλλη εξηγηση αφου γραμμενο στα Ελληνικα καθως είναι δεν υπαρχει περιπτωση να διαβαστει από  καποιον ξενο-χαιρομαι πολύ όμως γι΄αυτό, ευχαριστω και στελνω θετικη ενεργεια και ευχες για δυναμη και ομαλη επιστροφη στην κανονικοτητα (που τοσο εχουμε αναγκη γιατι κακα τα ψεμματα, οσα θετικα και να προσπαθησεις να βγαλεις,οσο κι αν παιζεις «το παιχνιδι της χαρας» της Πολυαννα,  οση αισιοδοξια και να διαθετεις…σαν την ελευθερια ΔΕΝ ΕΧΕΙ!)

Αντε και καλη μας λευτερια λοιπον…σε «δυο μερες μονο»!