13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

.

"Αν ένας αντρας υπήρξε το αδιαμφισβήτητα αγαπημένο παιδί της μητέρας του, διατηρεί σε όλη του τη ζωή το αίσθημα θριάμβου, την πίστη στην επιτυχία, που συχνά οδηγεί πραγματικά στην επιτυχία."

    (Σιγκμουντ Φρουντ)

Δεν ηθελα να μαθω το φυλο.

Ηξερα ότι θα ηταν μαλλον δυσκολο ν΄αντεξω μεχρι το τελος αλλα θα το προσπαθουσα για οσο αντεχα.

Δεν το ελεγα σε κανεναν αλλα μεσα μου ηθελα σαν τρελλη να είναι αγορι.

Οι μαντεψιες εδιναν κι επαιρναν κι ηταν με το μερος μου: "Εχεις τεραστια κοιλια,πρεπει να ειναι αγορι", "Εχεις μυτερη κοιλια,σιγουρα αγορι", "Ρε συ σορρυ αλλα εχεις ασχημυνει,λογικα αγορι ειναι".

Τ΄ακουγα με χαρα ολ΄αυτα (ακομη και το "εχεις ασχημυνει") αλλα ηξερα πως ηταν απλα εικασιες-και στις κορες μου ειχα τεραστια μυτερη κοιλια και δεν ημουν στις ομορφιες μου-αλλα ηταν κοριτσια.

Παντα ηθελα ένα γιο: η ανομολογητη βαθια μου λαχταρα από το πρωτο παιδι.

«Ειμαστε κοριτσοσογο,και εφτα παιδια να κανεις και τα εφτα κοριτσια θα ΄ναι» μου ειχε πει καποτε η μανα μου κανοντας με εξαλλη,όπως κάθε φορα που λεει κατι τοσο κατηγορηματικα-και ειδικα κατι που αφορα «το σοι».«Στο σοι μας ειμαστε ολοι ετσι» και «στο σοι μας κανουμε παντα εκεινο ή το άλλο»...ε,λοιπον,ας σπασει καποιος την αλυσιδα!

Θυμαμαι ότι ειχα φανταστει καποια στιγμη,θα πρεπει να ημουν 6 χρονων,τον εαυτο μου ενηλικη,με ένα αγορακι διπλα μου να το κραταω από το χερι,κι ηταν σα να το ηξερα οτι το αγορακι αυτό ηταν ο γιος μου,ο γιος που θα εκανα,κι ηταν μελαχροινο με σχιστα ματια σαν Λατινοαμερικανακι περισσοτερο παρα σαν Κινεζακι,κι ηταν στρογγυλοπροσωπο με ισιο μαλλι (με ισιο μαλλι?Μα πώς θα εκανα εγω παιδι με ισιο μαλλι αφου «στο σοι μας ολοι εχουν σγουρα?»)

Θυμαμαι άλλη μια φορα,γυρω στα 23-24,πολύ πριν ξυπνησει μεσα μου το ενστικτο της μητροτητας,γυρνουσα από τη δουλεια ένα ξημερωμα και περπατουσα στην πυλωτη του πατρικου μου,και ξαφνικα ξεπηδησε μπροστα στα ματια μου αυτή η εικονα: να διασχιζω αυτή την πυλωτη και να κραταω από το χερι ένα μελαχροινο αγορακι-το γιο μου.

Τον ηθελα,τον περιμενα,τον ονειρευομουν.Πολυ πριν θελησω να γινω μαμα,ειχα θελησει ηδη εκεινον.

Μετα από δυο κορες-κι εχοντας βιωσει εντονα ειδικα την πρωτη φορα το Gender depression,που ακομη αποτελει τεραστιο θεμα ταμπου στην Ελλαδα αλλα στο εξωτερικο το συζητανε ανοιχτα,εξ’ ου κι εχει και δικη του ορολογια η οποια περιγραφει ακριβως αυτό που είναι,η καταθλιψη ή η απογοητευση λογω του φυλου του κυοφορουμενου παιδιου-μετα από δυο κορες λοιπον,περιμενα για τριτη φορα παιδι.

Προσπαθουσα σκληρα να μην επηρεαζομαι από τη λαχταρα για έναν αρσενικο απογονο,μιας και οι ενοχες κι οι τυψεις για την υβρι που ειχα διαπραξει τις δυο προηγουμενες φορες ηταν ηδη αρκετες.Οπως και να το δεις,φαινεται τρομερα αχαριστο,όταν υπαρχουν ανθρωποι που αγωνιζονται για να αποκτησουν ένα παιδι,όταν υπαρχει η παραδοσιακη ευχη «Γερο να ΄ναι κι ο,τι να ΄ναι»,θεωρειται υψιστο αμαρτημα εσυ να συμπληρωνεις από μεσα σου «…ναι αλλα να κατουραει ορθιο.»

Το μονο που μου απαλυνε λιγο τις ενοχες είναι η πεποιθηση ότι ηθελα τοσο πολύ ένα γιο όχι από αχαριστια προς τη φυση που μου χαριζε κοριτσια αλλα ως απορροια της δικης μου συγκρουσιακης σχεσης με τη μανα μου-όπως λεει και η Ιζαμπελ Φιλιοζα σε καποιο από τα βιβλια της,είναι πολύ πιο ευκολο για μια μητερα που ειχε προβληματικη σχεση με τη μανα της να δεθει με το αγορι της παρα με το κοριτσι της,μιας και στο κοριτσι βλεπει τον εαυτο της. Δηλαδη, δεν το λεει ακριβως ετσι αλλα αυτό εννοει.

Ειχα πει λοιπον να μη μαθω φυλο,κι ειχα φτασει σχεδον 6 μηνων.

«Εγω να το πω τωρα που το βλεπω?» ρωτησε μια μερα ο αγαπημενος μου γιατρος,ο Γιαννης ο Σταθοπουλος,σε έναν προγραμματισμενο υπερηχο.

«Όχι,όχι,όχι» φωναξα εγω «θελω να το μαθω στη γεννα!»

«Εγω θελω να το μαθω τωρα όμως» διαμαρτυρηθηκε ο πατερας των παιδιων μου και η λυση βρεθηκε: δεχτηκα να του το αποκαλυψει ο γιατρος,φτανει να πανε στο διπλα δωματιο κι εγω να μην το ακουσω.

Ηταν τρομερα ιρντριγκαδορικο: δυο ηξεραν ηδη το φυλο του μωρου που κυοφορουσα κι εγω που το ειχα μεσα μου όχι!

Η μανα μου τρωγοτανε με τα ρουχα της όταν εμαθε ότι ο πατερας ηξερε ενώ εκεινη δεν.                        «Μην πεις τιποτα στη μανα μου,δε θα κρατηθει,θα μου το πει» του ελεγα κι εκεινος αλλο που δεν ηθελε.

Μεχρι που τον επιασε κολικος νεφρου κι επεσε στην αναγκη της,καθ΄ο,τι εκεινη είναι γιατρος.

Τον φορτωσε διπλωμενο στο αμαξι της και τον πηγε στο Σταθμο Αμεσης Βοηθειας που εφημερευε ενας καλος φιλος της για να τον δει.

Δυο μορφινες του κανανε για να ισιωσει,κι όπως τον γυρναγε σπιτι ημιμαστουρωμενο και εξαντλημενο από την ταλαιπωρια,αδραξε την ευκαιρια της: «Ελα,πες μου τωρα και το φυλο του μωρου.»

«Ειπα στη μανα σου το φυλο,δε μπορουσα να κανω αλλιως» μου αποκαλυψε την επομενη.

«Τελεια.Τωρα είναι θεμα χρονου να το μαθω κι εγω.» σκεφτηκα.

Εκεινη την εποχη ψιλοασχολιομουν (ερασιτεχνικα βεβαια) με την Αστρολογια.                                    Διαβαζα βιβλια της Θοδωρας Ντακου,μελετουσα αστρολογικους χαρτες,γενικα,ασχολιομουν-κι ειχα καταληξει στο συμπερασμα ότι χειροτερο ζωδιο από τους Παρθενους δεν υπαρχει.

Παρθενος εντωμεταξυ εκτος από τη μανα μου,θα ηταν και το μωρο που θα γεννουσα-το περιμενα αρχες Σεπτεμβριου,αδυνατον να το εβγαζα Ζυγο σαν κι εμενα-επικινδυνο (και ηλιθιο) να προσπαθησω να το γεννησω νωριτερα για να βγει Λιονταρι!

Σε μια κουβεντα με τη μανα μου λοιπον,της πεταω ένα «Εμ,βεβαια,εσεις οι Πρθενοι…» για να παρω την απαντηση «Δε χωνευεις τους Παρθενους αλλα μια Παρθενο θα κανεις!»

ΜΙΑ Παρθενο.Αρα,κοριτσι. Δεν το πιστευα. Όχι μονο μολις μου ειχε αποκαλυψει το φυλο (ηθελα να τον πνιξω τον αλλον που της το αποκαλυψε μα ελα που τον επιασε στο φιλοτιμο και στην αναγκη) αλλα επιπλεον μολις ειχα μαθει ότι και παλι δεν ηταν αγορι.

Τωρα δικαιως θα υπαρχει κοσμος που θα διαβαζει αυτό το Blog και θα με μουτζωνει χειροποδαρα-φαινεται οντως πολύ ασχημο,ακομη και σε μενα που το γραφω. Όμως ηταν η αληθεια: ηθελα ένα αγορι,ένα γιο,ένα αγορακι που θα με αγαπαει ανευ ορων,που δε θα θελει να με στησει στα τρια μετρα όπως σχεδον όλα τα κοριτσια τη μανα τους καποια στιγμη,που δε θα με κοντραρει ανελεητα όπως οι κορες τις μανες στην εφηβεια,που θα με υπερασπιζεται,που θα με αγκαλιαζει με τα χερακια του και θα είναι η αγκαλια του ο κοσμος ολος,ένα αγορι που θα το πλασω σωστο αντρα,που θα τον εχω πανω από όλα…

Θα ηταν όμως παλι κοριτσι-ok.

Η μανα μου δεν αρνηθηκε και δεν επιβεβαιωσε τιποτα αλλα λογικα,κοριτσι θα ΄ταν.Ενταξει.

Θα το αποδεχομουν και θα το αγαπουσα όπως και τις δυο κορες μου που τις λατρευα (και τις λατρευω) και ποιος ξερει?Ισως καποτε ερχοταν κι ενας γιος ή ενας εγγονος,ποιος ξερει,ισως καποτε να τον αποκτουσα,μεχρι τοτε ας εμενα να χαζευω σαν ξελιγωμενη τα αγοριστικα ρουχαλακια στα μαγαζια και να ονειρευομαι το αγορακι με τα σχιστα ματια και το σκουρο δερμα,το Λατινοαμερικανακι μου…

Και ένα μεσημερι παμε τα κοριτσια στην Τεχνοπολη,στο Γκαζι,σε μια εκδηλωση.

Κι εχει εκει μια παιδικη χαρα κι είναι κατι αγορακια και κανουν «μυλο» με τετοια λυσσα και τετοια ταχυτητα που με πιανει η ψυχη μου-η φυγοκεντρος δυναμη (ή η κεντρομολος βρε παιδια?) κοντευει να τα εκτιναξει προς κάθε κατευθυνση της Τεχνοπολης,μεχρι και στα φουγαρα.

«Ουφ,τι τρελλοπαιδα τ΄ αγορια,να σου πω την αληθεια καλυτερα που κι αυτό θα ΄ναι κοριτσι» λεω στον πατερα των παιδιων.

«Κοριτσι ηθελες?» ρωταει.

«Ε,μαλλον,τελικα ναι» λεω.

«Ας προσεχες…» ερχεται η απαντηση και με στελνει στον εβδομο ουρανο,πιο ψηλα από τα φουγαρα της Τεχνοπολης.

«Δηλαδη…είναι…αγορακι?» ρωταω δειλα,γνωριζοντας ότι προκειται να χαλασω το στοιχημα με τον εαυτο μου,να μη μαθω το φυλο ως τον τοκετο.

«Α,εγω δεν ειπα τιποτα…ειπα μονο ας προσεχες.»

Να με τρωει η αγωνια αλλα να μη θελω να πιεσω περισσοτερο για μια απαντηση-ασε,μηπως αντεξω μεχρι τελους.

Κι ειναι ένα μεσημερι κι ειμαι 6μιση μηνων,και ειμαι στο ιατρειο της μανας μου με τα κοριτσια κι ερχεται μια φιλη μου με την κορη της για εξεταση και της λεω ότι δεν ξερω το φυλο αλλα το ξερει η γιαγια κι αν θελει να της το πει δεν εχω θεμα, απλα να παω μεσα στο κουζινακι για να μην ακουσω.

Και παω στο κουζινακι και κλεινω τ΄αυτια μου και με το που παω να τ΄ανοιξω θεωρωντας ότι η φιλη μου εμαθε το μυστικο που εγω δεν πρεπει να μαθω και είναι safe να ξαναπαω στο σαλονι,ερχονται τρεχοντας οι κορες μου,η 4χρονη τοτε Ελπιδα κι η διχρονη Φιλιππα και φωναζουν: «Μαμα!Μαμα!Η γιαγια ειπε «αγορακι!»»

Κι ετσι εμαθα ότι περιμενω γιο.

Θεωρω ότι οι μηνες που κυλησαν ηταν από τους πιο ευτυχισμενους της ζωης μου.

Τραγουδουσα συνεχεια το "Here comes the sun" των Beatles αλλαζοντας νοερα το "sun" (ηλιος) με το "son" (γιος)-αν και για μενα δεν ειχε καμμια διαφορα,ηταν το ενα και το αυτο.                               

Ο ηλιος μου ερχοταν.

Σε κάθε υπερηχο που ακουγαμε την καρδουλα του ελεγα από μεσα μου «Αχ αγορακο μου,και ποια θα τολμησει να στη ραγισει» και μετα γελουσα μονη μου και σκεφτομουν ποσο κατιναρα θα ειμαι με τις υποψηφιες νυφες και μετα μετανιωνα και σκεφτομουν "Οχι,θα ειμαι καλη πεθερα,οποια τον αγαπησει θα την αγαπαω κι εγω διπλά."

Σε οποιον με ρωτουσε τι φυλο είναι το μωρο κι απαντουσα «αγορι» φουσκωνα με τετοια περηφανεια και χαρα που σχεδον απορουσα με τον εαυτο μου,τι στο καλο,ουτε στα χωρια οι μπαρμπαδες δεν καναν ετσι όταν μαθαιναν ότι κανανε το γιο.

Γιος,αγορι,ένα μικρο αρσενικο στα χερια μου,ενας μικρος αντρακος,ο αντρας της ζωης μου,αυτος όπως κανενας άλλος,τ΄αγορι μου…

Οι κορες μου ζουλαγανε συνεχεια την κοιλια και ρωταγανε αν το καταλαβαινει ο μπεμπης κι αν τις ακουει που του μιλανε.

«Θα τον λεμε Ζουληχτουλη,αφου από την κοιλια ολο τον ζουλαμε» ειπε μια μερα η Ελπιδα εμπνεομενη από ένα επεισοδιο της Ντορας της Εξερευνητριας,οπου ο Μπουτς η μαιμουδιτσα χανει το κουκλακι του, το «Ζουληχτουλι», και μετα το ξαναβρισκουν.

«Ζουληχτουλης-Ζουληχτος-Ζουλης» και καπως ετσι πριν καν δει το φως,ο γιος μου ειχε αποκτησει το παρατσουκλι με το οποιο εμελλε να τον μαθουνε ολοι.

 Νυχτα της 12ης Σεπτεμβριου μ΄επιασαν οι πονοι.

Όπως και τις δυο προηγουμενες φορες,ετοιμαστηκα περιχαρης κι απολυτα ψυχραιμη-λατρευα τη διαδικασια του τοκετου,ειλικρινα θα το εκανα ανετα και χωρις αναλγησια άλλες 20 φορες,ευχαριστως.

Δε θα ξεχασω ποτε που πανω στις ωδινες γυρισε εγκαρσιος ο ατιμος, «Χασαμε το κεφαλι» λεει η μαια μου «Κατσε να σε γυρισω στο πλαι μπας και τον σπρωξουμε να γυρισει κεφαλικος και να φωναξω το Δοκτωρα»,μιλαγε με μια ελαφρα Κυπριακη προφορα,ηταν προισταμενη όταν γεννησα την πρωτη μου κορη και τη θυμομουν από τοτε που μου ελεγε στις εξωθησεις με τη χαρακτηριστικη αυτή εκφορα του λογου «Ελα-ελα-ελα-εκει που σε πιεζει-μπραβο κοριτσακι.»

Θυμαμαι που οταν με γυρισε στο πλαι οι πονοι ενταθηκαν πολυ κι ενω ελεγα οτι δε θα εκανα επισκληριδειο ενεση αυτη τη φορα, τελικα δεν αντεξα και τη ζητησα-θα επρεπε να περασουν τεσσεραμιση χρονια για να βιωσω τον τελευταιο μου τοκετο,στο τελευταιο μου παιδι,απολυτα φυσικα.

                                                                                                                                                                 Και τελικα γυρισε με το κεφαλι ο Ζουληχτος και ηρθε ο Δοκτωρας και σπασαμε τα νερα και πηρα τηλεφωνο τον πατερα να μπει μεσα για να τραβηξει βιντεο τη γεννα,γιατι νομιζα ότι είναι στο αυτοκινητο και κοιμαται αλλα αυτος ειχε γυρισει σπιτι γιατι ειχε ξεχασει τη μπαταρια της καμερας,και «Παμε να εξωθησουμε» ακουω το γιατρο να μου λεει και να σκεφτομαι «Δεν το πιστευω,ερχεται ο Ζουληχτος» κι από την άλλη «Κοιτα να δεις που δε θα προλαβει να ερθει και δε θα εχω βιντεο τη γεννα»,γιατι και τις προηγουμενες δυο τις τραβηξαμε κι ειναι συγκλονιστικο να το ξαναβλεπεις,λιγο λιγοτερο συγκλονιστικο απ΄το να το ζεις, κι ο πατερας στο τσακ καταφτανει καταιδρωμενος με την καμερα,φοραει γρηγορα την ειδικη στολη που του εδωσαν και αρχιζει να τραβαει βιντεο πισω από τον ωμο μου κι εγω σπρωχνω,σπρωχνω με ολη μου τη δυναμη και τον νιωθω,αισθανομαι το κορμακι που ξεγλυστραει και είναι υπεροχο,κι είναι ο γιος μου,ο γιος μου,κι ο γιατρος λεει «Πωπω ενας μπεμπαρος, με κατι π@π@ρι@ να!» και εχει καταμαυρα μαλλακια και πριν κοψουν το λωρο,πριν το ψαλιδι χωρισει για παντα,οριστικα τα σωματα μας κι από ένα τα κανει δυο, γυρναω και βλεπω το ρολοι πισω μου κι η ωρα είναι 00:57 κι η μερα εχει αλλαξει-και είναι ηδη 13 Σεπτεμβριου.

Σαν σημερα.

Πριν 8 χρονια

Δεν εχει νοημα να πω περισσοτερα.

Καμμια φορα δεν υπαρχουν λογια,ή αν υπαρχουν είναι λιγα και πολύ φτωχα για να περιγραψουν καποια συναισθηματα.

Ετσι κι αλλιως,φανταζομαι,ο,τι είναι ο Ζουλης για εμενα είναι κάθε γιος για τη μανα του.                     

   Κι αυτό τα λεει όλα.

Ειναι ενα αγορακι οπως ολα τ΄αλλα.Ουτε ο πιο ομορφος ουτε ο πιο ταλαντουχος ουτε ο πιο χαρισματικος του κοσμου.Ομως για μενα ειναι τα παντα,ολα αυτα μαζι κι ακομα παραπανω.

Περασαμε πολλα οι δυο μας,αυτα τα 8 χρονια.

Αλλεργιες,πνευμονιες,ατοπικη δερματιτιδα (ακουγεται απλο αλλα δεν ειναι,οταν το παιδι σου γεμιζει εκζεματα και ξυνεται ολη νυχτα),επισκεψεις στα Επειγοντα με αλλεργικες αντιδρασεις,αγωνιες,πεισματα,τραυματισμους-μεχρι και τον κερατοειδη του εσκισε ο τυπος,οταν επεσε πανω στο ματι του ενα σκουριασμενο κονταρι σκουπας.Αχ,αυτα τ΄αγορια...!!!

Δε θα ειναι υπερβολη να πω οτι απ΄ολα μου τα παιδια,το μοναδικο μου αγορι ειναι που με εχει "ζορισει" περισσοτερο-αλλα χαλαλι.Μου βγηκε ζορικος ο ερωτας μου.

Θα πω μονο ότι καποια στιγμη,διασχιζοντας την πυλωτη του πατρικου μου και κρατωντας τον από το χερι,θυμηθηκα εκεινο το ξημερωμα,χρονια πριν,που ειχα φανταστει ακριβως αυτή τη σκηνη και γυρισα και τον κοιταξα και λεω μεσα μου «Θεε μου,δεν το πιστευω,είναι το παιδι που φανταστηκα να κραταω τοτε,είναι το αγορακι που ειχα ονειρευτει από τα 6 μου.»

Σχιστοματης,καταμελαχροινος,ιδιος με Λατινοαμερικανακι.

Κανεις μας,κανεις "στο σοι μας" δεν ειναι ετσι.Κι αυτο ειναι υπεροχο.

«Περουβιανο» τον φωναζουν οι φιλοι και πραγματι,είναι λες και το παιδι αυτό δεν είναι από δω.          

Σε τιποτα δε θυμιζει ελληνακι,εχει κατι το εξωτικο,κατι παραξενο,απ΄αλλου φερμενο,που δε μπορω να προσδιορισω αν ειναι Ασιατικο ή Λατινοαμερικανικο-αλλα μαλλον ειναι περισσοτερο σαν Περουβιανος.

"Λεγε,ποιος ειναι απο Περου,ο κουμπαρος?" με ρωταει καθε φορα ενας φιλαρακος κομμωτης που του τον παω για κουρεμα και χρειαζεται καθε φορα να του υπενθυμιζω πως πρωτον,δεν εχω κουμπαρο γιατι δεν εχω παντρευτει ποτε (ναι,κι ομως!) και δευτερον,δεν εχω ιδεα πώς στο καλο ο γιος μου βγηκε με αυτα τα χαρακτηριστικα-δεν του λεω βεβαια οτι τον ειχα φανταστει ΑΚΡΙΒΩΣ μ΄αυτη τη φατσα χρονια πριν τον φερω στον κοσμο,γιατι θα με περασει για γραφικη.

                                                                                                                                                                       Ο Ζουλης που ειχε για χρονια αλλεργια στο σουσαμι και τελικα την ξεπερασε,μπαινοντας στο πολυ μικρο ποσοστο παιδιων που την ξεπερνουν,και του λεω συχνα "Ρε συ,αν γινεις ροκ σταρ στα info για σενα θα γραφουνε "Ξερετε οτι ο Ζουλης ειχε αλλεργια στο σουσαμι και την ξεπερασε?Μα ποσο cool!"

Ο Ζουλης.Χαρη σ΄αυτον και τις τρομερες (αρχικα) τροφικες του αλλεργιες επιασα πατο-και μετα ξαναγεννηθηκα.Του οφειλω αυτη την αναγεννηση.Δε θα την ειχα βιωσει αν δεν ειχα καταποντιστει.

Φυσικα,να το διευκρινισω αυτο,δεν τον βαφτισαμε Ζουληχτο-δεν ειμαι ΤΟΣΟ γραφικη.

Περικλη Ευφραιμ τον λενε αλλα το "Ζουλης" του εμεινε,μεχρι και στο σχολειο οι δασκαλες δυσκολευονται να τον πουν αλλιως.Ειναι το παρατσουκλι του και τ΄αγαπαει.Ειναι "Ζουλης."

Ο Ζουλης,που φετος θα παει Τριτη και γινεται σιγα σιγα ενα μελαμψο,ωραιο αντρακι.

Λες κι ηρθε κατ΄ευθειαν από τη Λιμα ή το Ματσου Πιτσου,λες κι είναι απ΄ευθειας απογονος των Ινκας-αφου μια μαμα στο σχολειο που είναι παντρεμενη με Περουβιανο και τα παιδια της εχουν τετοια  χαρακτηριστικα,μου ειχε πει καποτε «Βρε εισαι σιγουρη ότι δεν εχετε ριζες απο εκει?Ο γιος σου είναι πιο Περουβιανος από τον δικο μου που είναι ΟΝΤΩΣ Περουβιανος!»

Σαν σημερα εγινα η μανα του.

Κι αυτος σημερα γινεται 8 χρονων παλληκαρακι.

Δεν κανω ονειρα για το τι θα γινει στη ζωη του και τι θα κανει-θελω να ΄ναι μονο ευτυχισμενος και πληρης και χωρις απωθημενα.

Θα προσπαθησω να μην τον κρατησω πανω μου οσο δυσκολο κι αν ειναι,να κανω μαζι του αυτο που θελω να κανω και με τ΄αλλα μου παιδια: να τον εκτοξευσω,οπως λεει κι ο Χαλιλ Γκιμπραν,σα βελος,να παει να αλλαξει τον κοσμο-αν μπορει,αν οσα του διδαξα ηταν σωστα.

Και να ΄ναι Αντρας με Α κεφαλαιο-κατι που ειναι πιο σπανιο να συναντησεις ακομη κι απο ενα ελληνακι με περουβιανα χαρακτηριστικα.Πιο σπανιο κι απο το να ξεπερασεις μιαν αλλεργια στο σουσαμι.

Ο Ζουληχτος,λοιπον.

Παιζει φανατικα ποδοσφαιρο,η θεση του ειναι αριστερο μπακ-θα προτιμουσε να ειναι επιθετικος σαν την αδελφη του αλλα το ασκησιογενες ασθμα του τον εμποδιζει στην ταχυτητα κι αυτο τον απογοητευει. Αλλα εχει μαθει να ζει μ΄αυτο. Οπως και με τις τρεις αλλεργιες που του εμειναν: γατες,καρυδι,φυστικια Αιγινης. Αν γινει διασημος σαν τον Πικε,που παιζουν ιδια θεση,τα κοριτσια θα τρελλαινονται να μαθαινουν γι΄αυτον και θα θεωρουν οντως σουπερ κουλ τις αλλεργιες του-λεω εγω τωρα. Δεν υπαρχει τιποτα κουλ στο να κλεινει ο λαιμος σου και να γινονται τα ματια σου σα λεμονια επειδη χαιδεψες τη γατα της γιαγιας.Αλλα ο Ζουλης εχει μαθει,το λεει πλεον μονος του,καταλαβαινει τα σημαδια,ξερει μεχρι να κανει κι ενεση Αδρεναλινης,που μπορει να μην τη χρειαστει ποτε,τουλαχιστον ομως ισως ετσι σωσει καποτε καποιον αλλον.

Με μπλουζες ποδοσφαιριστων οπως ο Hazard και ο M.Bappe (τους εχω μαθει ολους πλεον,ποια εγω,που δεν ηξερα ουτε τι ειναι η σεντρα),με σκουρο,καταμελαχροινο δερμα,με ματια μαυρα σαν τη νυχτα που τα κοιταω και με τρελλαινουν,με μια μπαλλα στα ποδια μονιμα,με τα σημαδια στα γονατα του που με ξετρελλαινουν κι αυτά.

Γλυκος,επιμονος,ευαισθητος,απιστευτα πεισματαρης,ντομπρος,φιλοτιμος και στα ματια μου ομορφος,ομορφος σαν ηλιος- και με την αγαπημενη του συνηθεια,όταν (νομιζει ότι) κοιμαμαι, να ερχεται να κουρνιαζει διπλα μου και να μου χαιδευει την πλατη και τους ωμους με το πιο τρυφερο και γεματο αγαπη χαδι του κοσμου.

Νομιζω οτι θα γινει ενας τρυφερος,εξωτικος,ευαισθητος,ευγενικος αντρας.                                     

 Εχει τρεις αδελφες,δε μπορει παρα να μαθει πολυ καλα τις γυναικες και τις αναγκες τους,απ΄την καλη κι απ΄την αναποδη-θελω να πιστευω πως θα βγει "ετοιμος".

Κι ηταν,νομιζω,η 13^η του Σεπτεμβρη του 2012,η μερα που θα θυμαμαι παντα ως «η πιο ευτυχισμενη της ζωης μου.»

Θα κλεισω αυτή την αναρτηση με ένα ποιηματακι που μου βγηκε καποτε πολύ αυθορμητα,πολύ φυσικα,χωρις να το σκεφτω πανω από πενταλεπτο: ηταν λες και οι λεξεις εμφανιζονταν από μονες τους κι ερχονταν και στεκονταν μπροστα μου απαιτωντας να γραφτουν.  

Απλα σκεφτομουν το προσωπο του.

Δεν είναι κατι ιδιαιτερο,μπορει να φαινεται και "παιδιαστικο" ή απλοικο αλλα το αγαπω πολύ.

Ενα ποιημα χωρις ουτε ένα ρημα (δεν ξερω πώς εγινε αυτό) αλλα με…ριμα και πολλη.παρα πολλη,απεραντη ευγνωμοσυνη για κάθε ατοφια,αρσενικη,γερη αγκαλια που μου χαριζει ο Αρχτεκτονας της καρδιας μου…

Μελαχροινε μου Τουαρεγκ
Ινδε Μαχαραγια μου

Μικρο αγορι του Περου

Και Περση Βασιλια μου                                                                                                                                                                                                                                 

Καμποτζιανε μου πριγκηπα
αγριμι απ΄τις Φαβελες
εξωτικε μου ιθαγενη
παιδι απ΄τις Σευχελλες

Φυλαρχε από το Νεπαλ
Και του Βιετναμ ψυχη μου
Μικρε Τσιγγανε,ομορφο
λουλουδι της ερημου

Μαροκινε μου αρχοντα
Αραβικο μου ατι
πιτσιρικα των Ανδεων
με καρβουνο το ματι...